Gözlerimi açamıyorum. Ama sesleri duyabiliyordum çığlıklar kopuyordu helikopter ve siren sesleri kulağımı o kadar meşgul ediyordu ki sesleri ayırt etmeye çalışırken kolumun acısını çok sonra anladım yaklaşık 10 dk sonra gözlerimin açmamı engelleyen kurumuş kanı tek elimle sildim ve actım tek gözümü diğer gözümde görüntü yoktu ...
Ne kadar uyuduğundan haberim yoktu nerede olduğumu bile bilmiyordum tek hatırladığım önüme aniden çıkan 2 tane çocuktu onlara vurmamak için direksiyonu aniden çevirdiğim ve arabanın yan döndüğüydü... İclal meraktan olmuştur şimdi hemen ona haber vermeliyim zaten 1 aydır görüşmedik hiç umarım endişelenmemiştir ama bir acayiplik vardı bu durumda bu çığlıklar sirenler helikopterler hiçbiri sanki benim için delildi sanki aslında hiçbiri beni görmüyordu bile umurlarında değildim yoksa ölmek böyle birşeymiydi beni kimsede çağırmıyor bu ne bicim Ölmekti iyice sacmalammaya başladım belliki deprem olmuş onun kargaşası burdan kendimm kurtulmam lazım emniyet kemerini zorda olsa çıkardım arabadan araba yan döndüğü için mecburen tırmanarak yan pencereden çıkabildim
Gördüklerimi anlatmam imkansızdı çünkü önceden böyle bir manzarayla karşılamamıştım avcıdan kaçan bir antilopsurusu gibi nereye kaçtıklarını bilmeyen ama her yone kaçmaya çalışan hayvanlar gibi şanlı bir Aslan saldırıyordu onlara .....bu deprem olamazdı sel olamazdı savaş durumu bile böyle degildi.ben ise o kalabalığın ortasında çılgın bir sekilde Çağlayan nehirde olduğu yerde duran Kaya gibi sabit kalmıştım sadece etrafı izlemekle yetiniyordum karsı apartmanda bir teyzeyi gördüm kaçmayı değil izlemeyi secmişti bu kargaşada sacları hayattan aldığı kederi ve tasayı anlatırmışçasına beyaz gözleri ise o kargaşada dikkatimi çekecek kadar mavi ve İsil İsil parlıyordu çok geçmeden 3 araba ötede aileler arabalarından çıkıp koşmaya başladılar baba çocuğu kucağına almış bir kadın adamın kocası olsa gerek peşlerinden koşmaya çalışıyordu çok geçmeden yerde sürünen bişey belirdi görüntüsünü tam göremedim amam ailenin bu denli korkarcasina kaçışına anlam veremedim adam germektende korkarmış dedim bı an karısından önce nasıl kaçar bu nasıl bı korkudur da kendini düşünüyor icimi bu durumu düşünmemden kendimi alamıyordum derken bir araba hızlı bir sekilde yerde sürünen o adamcağızın üzerinden canice bir şekilde geçti ve birde geri geri gelerek bir daha gecti sanki ısını sağlama almaya çalışan. Bir katile benziyordu bu katliamdı arabanın içindeki bir adama benziyordu ama bir hayvandan farkı yoktu ....
Bir anda büyük bir çılgık koptu sokakta ve bu sefer yönü ve amacı belli olan bı kaçıştırmaca başladı beyaz bir duman icinden çıkan tankı gördüm. Sokağı yara yara geliyordu ve insanları eziyor, kaçanlarında vuruyordu bu duruma anlam veremeden benimde kaçmam saklanmam gerektiğini anladım. yoksa benim sonumda ya tankın altında yasa merminin ucunda bitecekti ama o kadar çok çürük ve yara vardıki yerimden bile hareket edemiyordum o an kendimi bıraktım belki beni ölü zannedip bişey yapmazlar diye ama arabam yolun hemen ortasında duruyordu ezilme şansım çok yüksekti o anda teyzenin o mavi gözlerine tekrar baktım ve bana gel işareti yapıyordu tek kurtuluşumun karşımda duran apartman kapisi olduğu düşündüm ve kendimi oraya doğru hamle yaparak bı koşuda apartmana girmeye çalıştım tam kapıdan girecekken o adamın arabaya üzerinden iki kere geçtiği adam sag ayak bileğime sarıldı bı anda ne oluyor nasıl yasar bu diye düşünmeden dengemi kaybettim kafamı duvara vurdum öylece yere düşmüştüm
